Aanpakken. Doorpakken. Oplossen. Managementtaal waarin voortgang en daadkracht doorklinkt. “If you’re no part of the solution, you’re part of the problem”, zo wil de doelgerichte manager doen geloven. Als dat geen klare taal is.

De Dikke van Dale geeft voor het woord “oplossen” verschillende betekenissen. Naast “klaarheid brengen” lees ik:

  1. vervagen, verdwijnen
  2. opgelost worden: zout lost op in water.

Deze betekenissen intrigeren me, omdat ik in mijn beroepspraktijk veel mensen zie die vervagen en onzichtbaar worden in de doorgeschoten doe-dynamiek binnen teams.

We zien teams graag als productieve samenwerkingsverbanden waar doelgerichtheid hand in hand kan gaan met individuele expressie en creativiteit. Vaker lijken ze echter op kweekvijvers voor vervreemding. Veel is geschreven over de mechanismen die verklaren waarom individuele expressie op gespannen voet kan staan met groepsvorming. Onze primaire behoefte ergens bij te horen kan botsen met onze behoefte aan expressie en individualiteit. We stemmen ons gedrag af op wat we inschatten dat de normen van de groep zijn. Zeker als de druk toeneemt.

Toen ik afgelopen week een managementteam begeleidde zag ik weer een sterk staaltje vervagen. Na een dringend appél van de voorzitter aan het team om akkoord te gaan met de door hem voorgestelde oplossing murmelde het team “ja..”. Je hoefde geen doorgewinterde psycholoog te zijn om aan te voelen dat deze “ja” op zijn best een heel twijfelachtige was. Toch besloot het team genoegen te nemen met een vals-klinkend “ja” en een spannend “nee” te vermijden. Ze leveren op korte termijn ook meer op, die valse ja’s. Geruststellende éénstemmigheid vooral.  Het lijkt dat alle neuzen dezelfde kant opstaan en dat iedereen met één mond spreekt. De schijn bedriegt.

Natuurlijk is niets mis met een MT dat krachtige besluiten neemt. Ook al kunnen die niet altijd door al haar leden gedragen worden. Het gaat me om de manier waarop besluiten genomen worden. Het vraagt moed om de individuele verschillen binnen een team goed te benutten. Zeker nu organisaties moeten anticiperen op enorme versnellingen, toenemende complexiteit en onzekere omstandigheden. Teams die de meerstemmigheid en de veelkleurigheid durven te includeren zie ik excelleren. Wat daarvoor nodig is? Af en toe met z’n allen vertragen. Afstemmen op de ander en het andere. Een open mind en een open hart cultiveren. De ongemakkelijkheid omarmen en de verschillen vieren. Daar rolt vanzelf een gewogen besluit uit.

Vraag je eens af hoe jouw eigen team beslissingen neemt. Hoeveel ruimte voel je om twijfel in te brengen, om het even niet te weten of een volledig ander gezichtspunt in te nemen? Investeren in een goed teamklimaat, leidt tot JA’S die een stuk duurzamer en zuiverder zijn. Ik zou zeggen: inlossen die belofte!